கண்ணாடி

என்னைவிட அதிகமாக

கற்பனை செய்துகொள்கிறது

கண்ணாடி..!

கண்ணீர் சிந்தும் வானம்

தேன்சிந்த வேண்டிய வானம்
உன் மவுனத்தின் வலியால்
கண்ணீர் சிந்துகிறது

கற்றலின் பெருமை

                  மனிதன் தன் உயர் வாழ்க்கைக்கு கல்வி கற்கிறான், பொருள் ஈட்டுகிறான், நல்ல வாழ்க்கத்துணையைப் பெறுகிறான் அறிவறிந்த மக்கட் பேற்றினை அடைகிறான். இன்றைய சூழ்நிலையில் மனித வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாதது கல்வி அதனால்தான் "இளமையிற் கல்" என்கிறது
பழமொழி இளமை காலத்தே படிப்பது மனதில் நிற்கும் என்பது கருத்துஇளமையில்தான் கற்க வேண்டும் பிறகு கற்க கூடாது என்பது கருத்தன்று, ஏனெனில் கற்பதற்கு வயது வரம்பில்லை படித்த அறிஞர்கள் படித்துக் கொண்டே இருக்கின்றனர்.

                                        யாதானும் நாடாமல் ஊராமல் என்னொருவன்
                                        சாந்துலகையும் கல்லாதாவாறு

                என்று கூறுகின்றார் வள்ளுவ பெருந்தகை ஒருவன் சாகும் வரை கற்கலாம் என்பது தான் இதன் கருத்து.

                                       உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும்
                                       பிற்றைநிலை முனியாது கற்றல் நன்றே

என்று கூறுகிறது புறனாறு.

                                       கற்க கடறக் கற்பவை கற்றபின்
                                       நிற்க அதற்குத் தக

என்கிறது திருக்குறள்

                                       கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே
                                       பிச்சை புகினும் கற்க நன்றே

என்கிறது வெற்றி வேட்கை

                      வள்ளுவர் முதலில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்கிறார்? கற்க என்கிறார் எவற்றை கற்பது? கற்பவையை கற்க பின்ன யாது செய்வது? கற்றல் வழி நிற்க வேண்டும் நடத்தையில் பண்பாட்டில் குறைவின்றி நிற்க என்கிறார்.

                     கல்வியின் பெருமையை அதன் முக்கியத்துவத்தை சான்றோர்கள் நூல்கள் வாயிலாக நமக்கு நிறைய சொல்லியிருக்கிறார்கள். முன்பு இளமையில் 'கல்' என்றது பழமொழி இன்று இளமையில் காத)ல் என்கிறது முதுமொழி ஏனென்றால் இப்போது எல்லாம் இளமையில் படிக்கின்றார்களோ இல்லையோ காதலை நன்கு படிக்கிறார்கள்.

                    நாம் கற்றவை மிகமிகக் குறைவு உலகில் முற்ற கற்றவர்கள் யாரும் இல்லை, இருக்கவும் முடியாது நாம் கற்க வேண்டியவை நிறைய உள்ளன அதனால்தான் ஔவையார்

                                     "கற்றது கையளவு கல்லாதது உலகளவு"

                   என்று கூறினார் இதன் பொருள் என்ன? நாம் முழுவதும் கற்றுவிட்டோம் என்று இறுமாப்புக் கொள்ளாமல் கற்க வேண்டும் என்பதுதான். கற்கும்போதே கேட்கின்றோம், கேட்கும் போதே கற்கின்றோம் கற்றலும, கேட்டலும் ஒன்றுக்கு ஒன்று தொடர்புடையது. ஆகவே கற்பவையை கற்போம் கற்றல் வழி நிற்போம்.

கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம்

                  ஆசியாவிலே மிகப்பெரிய பேருந்து நிலையம் கோயம்பேடு பேருந்து நிலையம் தான் பார்ப்பவர்களை பிரம்மிக்க வைக்க கூடிய இடமாக இருக்கிறது. எந்த நேரமும் பேருந்து வசதிகள், பயணிகள் தங்கும் விடுதிகள், உணவகங்கள், இலவச கழிப்பறைகள் என்று எல்லாமே இருக்கிறது ஆனால் ஒரு குளியளறை கூட இல்லை என்பதுதான் வருத்தப்படக்கூடிய விஷயமாக இருக்கிறது.

                  சின்ன சின்ன பேருந்து நிலையங்களில் கூட 5 ரூபாய் கட்டணத்தில் குளியளறை இருக்கிறது ஆனால் சென்னை மாநகரத்தில் லட்சம் பயணிகள் வந்தும் போகும் இடத்தில் இல்லாதது வேதணைக்குரியதாக இருக்கிறது.
பெரும்பாலும் வெகுதொலைவில் இருந்து வேலைக்காக இன்டர்வியூக்கு வருபவர்களும், தேர்வுக்காக வருபவர்களும் தான் அதிகம் இருக்கிறார்கள் இவர்கள் தனியறை எடுத்து குளித்து தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்வதற்கு வசதியோ அதற்கான நேரமோ இவர்களுக்கு இல்லை. இது போன்ற பயணிகளுக்கு சுத்தமான குளியளறை இருந்தால்
வசதியாக இருக்கும்.

யாரும் தீண்டாத காகிதம்

யாரும் தீண்டாத
காகிதம் வானம் - அதில்
அழகிய கவிதையாய்
உலா வருகிறது நிலா - அதை
காண வந்த கூட்டங்கள்
கண்சிமிட்டி சிரிக்கிறது
விண்மீன்களாய்..!

துணை

பிணம் கூட
எரியும் போது
எழுந்து நிற்கிறது
நீ மட்டும்தான்
எழுந்து நிற்க
துணை தேடுகிறாய்..!

இலக்கியமும் அறவுணர்வும்

                 இலக்கை இயம்புவது இலக்கியம் குறிக்கோளைச் சுவைப்பட கூறுவது இலக்கியம் என்கிறார் நாவலர் சோமசுந்தர பாரதியார். கருத்து, கற்பனை, உணர்ச்சி, வடிவம் இந்நான்கும் கொண்டது இலக்கியம் அறம் பொருள் இன்பம் வீடு அடைதல் நூற்பயனே என்கிறது நன்னூல்.

                 பிறன்மனை நோக்காத பேராண்மையை இராமயணம் வலியுறுத்துகிறது இந்த இப்பிறவிக்கு இருமாந்தரைச் சிந்தையாலும் தொடேன் என்கின்றான் இராமன். பிறன்மனை நோக்கினான்
இராவணன் பெண்ணாசையால் பேரழிவை சந்திந்தான் மண்ணாசையால் மாபெரும் அழிவை சந்தித்தான் துரியோதணன் இதனை தெளிவாக விளக்குகிறது நூல்கள்.

பழந்தமிர் நாகரித்தையும் பண்பாட்டையும் பறை சாற்றுவதாக இலக்கியங்கள்
கூறுகிறது.

                                    "முந்தை இருந்து நட்போர் கொடுப்பின்
                                    நஞ்சும் உண்பர் நனிநா கரிகர்"

என்கிறது நற்றினை

                                     "நல்லது செய்தல் ஆற்றீ ராயினும்
                                     அல்லது செய்தல் ஓம்புமின்"

என்கிறது புறனாறு.

என் மனதில் பட்டவை

                   கதையாகட்டும், கவிதையாகட்டும், கட்டூரையாகட்டும்பெரும்பாலும் அது கற்பனையாகவோ அல்லது மற்றவர்கள் வாழ்வில் நடந்தவையாக இருக்கும் கட்டுரை என்றால் ஆங்காங்கே நடந்தவைகளை பற்றி அல்லது சில உண்மைகளைப் பற்றி ஒரு ஆதாங்கத்தின் வெளிப்பாட்டால் நாம்எழுதுவதுண்டு. சில நேரங்களில் கற்பனைக்கு உருவம் காட்டுவதும் சில நேரங்களில் உருவங்களே கற்பனையாகி போவதும் உண்டு ஆனால்
சிலர் எது நிஜம் எது நிழல் என்று தெரியாமல் தவறாக புரிந்து கொண்டு
பிதற்றுகிறார்கள்.

                   நாம் மற்றவர்கள் வாழ்வில் நடந்தது அல்லது ஏதோ ஒரு கருவை எடுத்துக்கொண்டு நாமே அந்த இடத்தில் இருந்து உணர்வு பூர்வமாக அந்தந்த கதாபாத்திரமாக மாறுவது தான் கதையும் கவிதையும் ஆனால் அதை படிப்பவர்கள் இது அவர் வாழ்வில் நடந்தவையாக இருக்கும் என்று அவர்களாகவே கற்பனை செய்து கொள்கிறார்கள்.

                 கவிதை எழுதினால் காதலா என்று கேட்கிறார்கள் காதலிப்பவர்கள் மட்டும் தான் கவிதை எழுதுவார்களா? கவிதை எழுத தெரியாத காதலர்களை என்னவென்று சொல்வது அவர்கள் காதல் பொய் என்றல்லவா ஆகிவிடுகிறது. இப்படிதான் சிலர் நம்மையும் குழப்பி மற்றவர்களையும் குழப்பி விடுகிறார்கள். நாம் வாசகர்களாக இருக்கும் பட்சத்தில் நன்றாக இருந்தால் உங்களுக்கு பிடித்திருந்தால் பாராட்டு தெரிவிக்கலாம் அல்லது நண்பராக இருந்தால் தவறுகளை சுட்டிக் காட்டலாம் சிறந்த விமர்சனம் ஆரோக்கியமானது அதை விடுத்து தேவையில்லாத விஷயங்களில் மூக்கை நுழைக்ககூடாது. கலைத்துறையை பொறுத்தவரை அது எந்த துறையை
சார்ந்தவையாக இருந்தாலும் சரி நாம் எப்படியோ யாரோ ஒருவருக்கு ரசிகையாக ரசிகனாக கண்டிப்பாக இருப்போம் ஆனால் வெறும் ரசிகர்களாகவே இருப்போம் உரிமை எடுத்துக் கொள்வதோ உரிமை கொள்வதோ வேண்டாம் அது ஏமாற்றத்தையே தரும்.

                 ஆன்மிகத்தைப்பற்றி எழுதினால் உங்கள் வயதென்ன என்றுதான் முதலில் கேட்கிறார்கள் அகவைக்கும் ஆன்மிகத்திற்கும் என்ன சம்மந்தம் இருக்கிறது? எந்ந வயதில் வேண்டுமென்றாலும் ஆன்மிகம் தோன்றலாம் இந்த வயதில் இருந்து இந்த வயது வரை என்று கணக்கெல்லாம் இல்லை. நம்மால் அது முடியாது என்று தோன்றும் போது நாமகா ஒன்றை நிர்ணயித்து கடவுளையே ஏமாற்றுகிறோம். கடவுளையே கல்லாக்கி விட்டு அனுதினமும் பூஜை செய்து கடா வெட்டி பொங்கல் வைத்து சாப்பிட்டும் விட்டு இப்படி கல்லா இருக்குறீயே என்று ஜபிக்கவும் செய்கிறோம். கடவுளே ஒரு நொடி குழம்பி தான் போகிறான் மனிதனின் வாழ்க்கை நெறி புரியாமல்.

                 ஒவ்வொன்றையும் ஆராய்ந்து உற்று நோக்குங்கால் கடைசியில் எல்லாமே பூஜ்ஜிமாகவே போகிறது. வெங்காயம் எத்தனை மருத்துவ குணம் உடையது அது சேரும் இடத்தையும் சேர்த்துக் கொண்டவற்றையும் கெட்டவைகளை அகற்றும் தன்மையும் கொண்டது ஆனால் உறிக்க உறிக்க கடைசியில் ஒன்றும் இல்லாமலே போகிறது நமது வாழ்க்கையும் அப்படி தான்

ஸ்ரீசந்திரா

யார்? நண்பன்

                                உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல அங்கே
                               இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு.

                 நம்மில் சிலர் "டேய் நீ என் உயிர் நண்பேண்டா.. உனக்கொரு அவமானம்ன்னா அது எனக்கும் அவமானம் உன்னோட துக்கம் எனக்கும் துக்கம் உன்னோட சந்தோஷம் என் சந்தோஷம் நீ வைச்சுருக்கிறதெல்லாம் என்னோடது நான் வைச்சுருக்கிறது எல்லாம் உன்னோடது உன்னோட காசு என்னோட காசுறா..." என்று உரிமையோடு பேசும் நண்பர்களை
பார்த்திருக்கலாம்.

எழுதுகிறேன்... ஒரு கடிதம்

       

அன்புள்ள... "இல்ல வேணாம் ஹாய்... வச்சுக்கலாம் இல்ல வேணாம் ஹலோ... ம்ம் இது நல்லா இருக்கு இதே வச்சுக்கலாம்.." என்னாச்சு ஏன் இப்படினு நினைக்கீறீங்களா? கடிதம் எழுதி ரொம்ப நாளாச்சு எப்டி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியவில்லை அதான் இத்தனை குளறுபடிகள். இப்பவும் காகிதத்தில் கடிதம் எழுதலாம் உங்க வீட்டில் இருப்பவர்கள் கூட சிரிப்பார்கள் எனக்கு வந்த கடிதத்தை எடுத்துப் பார்த்தேன் உங்களுக்கு நான் எழுதிய கடிதங்கள் நினைவுக்கு வந்தது நினைத்து பார்த்து சிரித்துக்கொண்டேன் ஹா... ஹா... ஹா... முன்பு கடிதத்தை தவிர வேற எதிலும் பேசமுடியாது ஆனால் பதில் வராது என்று தெரிந்தும் பக்கம் பக்கமாய் கடிதம் எழுதினோம்.

       இன்று பேஸ்புக், டுவிட்டர்,வைபர், வாட்ஸ்அப் என்று பல வலைதளங்கள் இருந்தாலும் பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் இல்லை சுருங்கிவிட்டது. எவ்வளவு... மாற்றம்? மாறியது வலைதளம் மட்டுமல்ல நாமும் தான் இல்லையா..? நம்மையே நாம் மறந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை இன்று வலைதளங்கள் விரிந்து கிடக்கிறது வார்த்தைகள் இன்றி. 

                                இப்படிக்கு,

                  யாரும் தீண்டாத காகிதம்

மறுபிறவி

நம்பிக்கையான நட்பு வேண்டும்
உண்மையான உறவுகள் வேண்டும்
கண்ணீர் சிந்தாத கண்கள் வேண்டும்
கவலையில்லாத வாழ்க்கை வேண்டும்
வேசமில்லாத பாசம் வேண்டும்
வஞ்சமில்லாத நெஞ்சம் வேண்டும்

எதிரி

ஒரு எதிரி நண்பனாகலாம் ஆனால்
ஒரு நண்பன் எதிரியானால்
சர்வமும் நாசமாகிவிடும்.

¤மாறியது நெஞ்சம்¤

                   சண்முக சுந்தரம் மதிய வெயில் மண்டையை பிளக்க மாட்டு வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு வந்தார் "ம்ம்ம்... என்ன வெயில் இப்படி கொளுத்துது..." என்றவாறு மாட்டின் வாலை முறுக்கி தட்டி அதட்டினார் அவரின் அதட்டலுக்கு பயந்து மாடு வீட்டுக்கு விரைந்து சென்றது. 

                  வீட்டுக்கு வந்த சண்முக சுந்தரம் மாட்டை அவிழ்த்து கொட்டகையில் கட்டி 
வைக்கோல் போட்டு தண்ணி காட்டிவிட்டு கொல்லைபுறம் சென்று தொட்டியில் இருந்த 
தண்ணீரில் முகம் கைகால்களை கழுவிக் கொண்டு வந்தார். 

                 "என்ன சுந்தரி... சாப்பாடு ரெடியா..?" 

                "இதோ... ரெடியாட்டுங்க" என்றவாறு சாப்பாட்டு தட்டை வைத்து அதில் சாதம்,
வெண்டைக்காய் பொறியல், சாம்பார் என போட்டு வைத்தாள் அவரது மனைவி சுந்தரி. 

                சண்முகசுந்தரம் சாப்பிட்டுக் கொண்டே "எங்க உம்புள்ள இன்னும் வரலயா..." 
என்றார். 

               "இல்லங்க காலையில போனவன் இன்னும் காணும் மணி ரெண்டாச்சு மதியம் சாப்பிட கூட வரல பாவம் புள்ள என்ன பண்றானோ..." எனக் கவலையோடு சொன்னாள் சுந்தரி. 

              "இன்னும் கொஞ்சம் மோரை ஊத்து என்றவர் எதுக்கு அவனுக்கு இந்த வேண்டாத வேலை நான் அப்பவே சொன்னேன் கேட்டாதானே..."  

             "என்னமோங்க அவனுக்கு இந்த வயகாட்டு வேலை பிடிக்கல நான் படிச்ச படிப்புக்கு ஆபிஸ் உத்தியோகம்தான் பார்ப்பேன்னு பிடிவாதமா இருக்கான்" 

              சண்முகசுந்தரம் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு தரையில் கையை ஊன்றி மெல்ல 
எழுந்தபடி "என்னமோ போங்க நீயும் ஓம்புள்ளையும் வேலை தேடுறானாம் வேலை..." 
என்றபடி வெளியே சென்று கை கழுவி விட்டு வந்து திண்ணையில் அமர்ந்தார்.

              அப்போது மகன் மகேஷ் வந்தான் "வாப்பா... இன்டர்வியூ நல்லபடியா முடிஞ்சுதா 
வேலை கிடைச்சுருமா..."  

            "நல்லபடியா முடிஞ்சுத்துப்பா நீங்க மனசு வைச்சா வேலை கிடைச்ச மாதிரிதான்" 
என்றான் தயங்கிபடி. 

            "என்னப்பா... சொல்றே நான் மனசு வைக்கணும்..?" என்றார் புரியாமல். 

            "இன்டர்வியூ எல்லாம் சும்மா கண்துடைப்புப்பா நாலு லெட்சம் பணம் 
கொடுத்துட்டா வேலை கிடைச்சிடும் அதுக்கு நீங்கதான் மனசு வைக்கணும்" 


           மகனின் பேச்சைக் கேட்ட சண்முகசுந்தரம் கலகலகலவென சிரித்தபடி "என்னது... 
என்னது... பணம் கட்டணுமா? ஏம்பா இந்த பணத்தை கட்டிதான் வேலைக்கு சேரனுமா 
நம்ம கொல்லையில நூறு பேரு வேலை பார்க்குறாங்க நீ என்னடான்னா இன்னொருத்தன் கிட்ட கட்டி கைட்டி வேலை பார்க்க நிக்கிற" என்றவர் மேலும் தொடர்ந்தார் 

            "ஏம்பா... நமக்கு நஞ்சையும் புஞ்சையும் ஏக்கர் கணக்குல இருக்கு அதோடு ஏழு 
தலைமுறைக்கு உக்கார்ந்து சாப்பிடுற அளவுக்கு பணம் காசு சேர்த்து வைச்சுருக்கேன் அப்படி இருக்கும்போது வேலை தேடி ஏன் அலையுற... இந்த வேலை பார்த்துதான் நாம சாப்பிட போறமா? எத்தனையோ இடத்துல இளைஞர்கள் சொந்த வீடும் இல்லாம, நிலமும் இல்லாம வெறும் படிப்பை மட்டும் நம்பி வேலைக்கு கம்பெனி கம்பெனியா ஏறி இறங்குறாங்க... ஆனா அவங்களுக்கு இந்த வேலை கிடைக்குறதுல்ல காரணம் உன்ன மாதிரி பணக்கார இளைஞர்கள் பணத்தைக் கட்டி அந்த வேலையை தட்டி 
பறிச்சுகுறதாலதான். வருமானமே இல்லாத இளைஞனுக்கு இந்த வேலை கிடைச்சா எவ்வளவு உதவியா இருக்கும் கீழ்நிலையில இருக்குற அவங்க கொஞ்சம் மேல்நிலைக்கு வரட்டுமே பணக்கார நாம வாழிவிட்டு ஒதுங்கி நிற்போம் நீ உன் படிப்பை வீணாக்க வேணாம் இந்த விவசாயத்துல அத பயன்படுத்து படிப்பு அறிவு வளர்த்துக்கதான்னு நினைச்சுக்க அதுல ஒரு சந்தோஷம் கிடைக்கும்"  

             மகேஷ் ஒன்றுமே பேசாமல் சாப்பிட்டுவிட்டு போய் படுத்தான் படுத்தவன் அப்பா 
சொன்னதை சிந்தித்தவன் ஒரு முடிவோடு தூங்கிபோனான். 

            மறுநாள் காலை கணேஷ் "அம்மா... அம்மா... நான் வயலுக்குப் போறேன் அப்பாவுக்கு சாப்பாடு ஏதாவது கொண்டுபோகணுமா?" என்றவனை ஆச்சரியத்தோடு பார்த்தாள் சுந்தரி. 

           "என்னப்பா... சொல்ற வயலுக்கு போறீயா? என்ன திடீர்னு 

           "ஆமாம்மா... இனிமே அப்பாவுக்கு உதவியா இருக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்" என்றவனை நம்பமுடியாதவளாய் "இந்தப்பா இதுல மோர் இருக்கு அப்பாகிட்ட கொடுத்திரு" என்று ஒரு தூக்குசட்டியை கொடுத்தாள் புன்னகைத்தப்படி 
     
                                                            








               கணேஷ் அந்த தூக்குசட்டியை தூக்கி கொண்டான் நடந்தான் சிறிது நேரத்திற்கு
பிறகு வயல் வந்து சேர்ந்தான் பச்சை பசேல் என்று வயல் அதில் இவனின் காலடி 
சத்தம் கேட்டு செந்நாரைக் கூட்டங்கள் கும்பலாக மேலே பறந்து சென்றது 
காற்றில் ஆடும் நாற்றுக்கள் அங்குமிங்கும் அசைந்தபடி இவனை வரவேற்பது போலவே 
இருந்தது அந்த காட்சிகள் மனதிற்கு ஒரு புத்துணர்வை தந்தது. 

            தூரத்தில் மகன் வருவதைக் கண்ட சண்முகசுந்தரம் உள்ளுக்குள் மகிழ்ந்தார். மகன் அருகே வந்ததும் "வாப்பா... இப்பதான் வர வழி தெரிஞ்சுதா? விவசாயம் ஒன்னும் தவறான தொழில் இல்லப்பா ஏன் எல்லாரும் அறுவறுப்பா பார்க்குறீங்க உங்கள மாதிரி படித்த இளைஞர்கள் தங்கள் அறிவை பயன்படுத்தி பொறுப்பா பார்த்துகிட்டா நம்மா நாட்டுக்கு ஏன் பஞ்சம் வரப்போகுது புதுசு புதுசா யோசிங்க விவசாயத்து ஒரு புரட்சியை உண்டு பண்ணுங்க நம்ம நாட்டுக்கு உணவு பஞ்சமே வராது யாரிடமும் கையேந்தி நிற்க வேண்டிய அவசியமில்ல அதோடு பெத்த புள்ள கஞ்சி ஊத்தலன்னாலும் நாம பார்க்கிற விவசாயம் நமக்கு கஞ்சி ஊத்தும்பா" என்றவர் அர்ந்தம் பொதிந்த பார்வையுடன் மகனை நோக்கினார். 

              அவரின் வார்த்தையில் உண்மை இருப்பதை உணர்ந்த கணேஷ் நெற்கதிர் போல் தலை குனிந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். 

                                                                 *** முற்றும் *** 

ஸ்ரீசந்திரா